Kendine Yaslanmak

Son yıllarda Türkiye’de en çok duyduğumuz cümlelerden biri şu:
“Dayanacak kimsemiz kalmadı.”
Ekonomi değişiyor, İş hayatı değişiyor ve maalesef ki dostluklar değişiyor…
Kurumların değişimi de başka bir gerçek İnsan ister istemez dışarıda bir dayanak arıyor.Oysa belki de unuttuğumuz bir yer var.İnsanın kendi omzu.
Bir ağacı düşünün. Fırtına çıktığında bütün dalları sağa sola savrulur.
Kuşlar uçar, yapraklar dökülür,meyveler yere düşer.Ama kök sağlamsa ağaç ayakta kalır. Neden? Çünkü gücünü dallarından değil, görünmeyen köklerinden alır.
İnsan da biraz böyledir. Hayat boyunca  mevcut makamlarımıza, maaşımıza, çevremize yaslanıyoruz.
Bu ülkede de en çok Unvanlarımıza yaslanıyoruz. "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?"
Sonra bunlardan bu yaslandıklarımzdan biri çekildiğinde sanki biz de yıkılıyoruz.
Çünkü aslında kendimize hiç yaslanmamışız.Türkiye bugün tam da böyle bir dönemden geçiyor.Her sabah yeni bir haber…Yeni bir fiyat…Yeni bir belirsizlik…
İnsan sürekli dış koşulları kontrol etmeye çalışıyor.Oysa kontrol edemediğimiz şeylerin sayısı arttıkça, kontrol etmemiz gereken tek yer daha da önem kazanıyor:
Kendi zihnimiz. Çünkü dışarıdaki rüzgârı durduramayabiliriz. Ama yelkenimizi nasıl açacağımıza biz karar verebiliriz. İş hayatında da bunu görüyorum. Bazı yöneticiler, ekipleri dağıldığında dağılıyor. Bazıları ise kriz büyüdükçe daha da sakinleşiyor.
Aradaki fark bilgi değildir.Aradaki fark; insanın kendisiyle kurduğu ilişkidir.
Kendine güvenen kişi en çok konuşan değildir. En sessiz anlarda bile kendi omzunu hissedebilendir. Anadolu’da eski evlerin duvarlarına büyük taşlar yerleştirilirdi.
Bu taşlara “kilit taşı” denirdi. Kimse onları dışarıdan fark etmezdi. Ama o taş çekildiğinde bütün kemer çökerdi.İnsanın da görünmeyen bir kilit taşı vardır.
Adı;Karakterdir, Vicdandır ve Değerleridir. Ve en önemlisi…
Kendine yaslanabilme gücüdür.Belki de güçlü insanlar hiç düşmeyen insanlar değildir.
Düştüğünde kalkacak yeri bilen insanlardır.Çünkü bilirler ki; Hayat bazen herkesi yalnız bırakabilir. Ama insan, kendisini yalnız bırakmadığı sürece hiçbir zaman tamamen yalnız değildir. Ve belki de hayatın en sağlam adreslerinden biri şudur:
Kendine yaslanmak diye bir yer var. Çünkü dışarıdaki duvarlar bir gün yıkılabilir.Ama içeride sağlam bir sütun inşa edebilirseniz, hayat hangi fırtınayı getirirse getirsin, sığınacağınız bir yeriniz hep olacaktır.Unutmayalım…Bir bina depremde temeli kadar ayakta kalır; insan ise krizlerde karakteri kadar.

Asıl mesele, hayatın yükünü kimin omzuna bıraktığınız değil, en zor gün geldiğinde kendi omzunuzun sizi taşıyıp taşıyamayacağıdır.
Omzunuzun kaslarını güçlü tutun.
Sağlıklı kalın